Η Ομοσπονδία Μουργκάνας


Iρύθηκε το 1982 και σήμερα έχει στη δύναμη της 25 πρωτοβάθμια Σωματεία (Αδελφότητες) αποδήμων από την περιοχή του ορεινού όγκου Μουργκάνας της Επαρχίας Φιλιατών του Νομού Θεσπρωτίας.

Βασική ιδέα για την ίδρυση της στάθηκε ο ιστορικός αγώνας των αγροτών των 16 χωριών της Επαρχίας Φιλιατών (1858-1930). Άρρηκτος συνδετικός κρίκος αυτής της ένωσης είναι οι κoινές παραδόσεις, τα ίδια ήθη και έθιμα, τα ίδια προβλήματα. Η επικoινωνία που υπήρχε μεταξύ των χωριών από τους συγγενικούς, φιλικούς, εμπορικούς και λοιπούς δεσμούς, βοήθησε ακόμα περισσότερο.

Όλα τα Δ. Σ της Ομοσπονδίας δούλεψαν με πάθος και αυταπάρνηση πάντα σε στενή συνεργασία με τα Δ.Σ και τα άλλα στελέχη των Αδελφοτήτων μελών της και πέτυχαν να δώσουν μεγάλο κύρος και δύναμη στην Ομοσπονδία ώστε η φήμη και η επιρροή της να βγει έξω από τα όρια της περιοχής δράσης της.

Η Ομοσπονδία Μουργκάνας έχει να επιδείξει πλούσιο πρόγραμμα δράσης. Με ακλόνητη πίστη στις Αδελφότητες της, στις αστείρευτες δυνάμεις των αποδήμων και των κατοίκων της περιοχής, τη στενή συνεργασία με τα Τοπικά Συμβούλια, τη Δημοτική Αρχή, τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, τις Υπηρεσίες του Νομού και την Πολιτική Ηγεσία θα συνεχίσει το έργο της αντικρίζοντας με αισιοδοξία το μέλλον


25 Απριλίου 2010
Eτήσια Tακτική  Γενική Συνέλευση Ομοσπονδίας Μουργκάνας - Απολογισμός



05 Απριλίου 2009

Eτήσια Tακτική  Γενική Συνέλευση Ομοσπονδίας Μουργκάνας - Απολογισμός


ΚΩΣΤΑΣ και ΠΑΝΩΡΑΙΑ ΚΟΝΤΗ



ΕΥΤΥΧΩΣ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ!


«Χώμα να πιάνεις, μάλαμα να γίνεται» του ευχήθηκε η μάνα του τη μέρα που έφευγε στα ξένα. Η ευχή της έπιασε!

Ο Κώστας Κόντης γεννήθηκε το 1937 στο ΖΟΒΟΡΙ της Κεραμίτσας. Είναι το ένατο στη σειρά παιδί - από τα δώδεκα συνολικά- του Ζήκου και της Μαρίνας κι έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στο χωριό, βιώνοντας όλη τη σκληράδα και τις συνέπειες της Κατοχής και του Εμφύλιου, που τόσο άγρια χτύπησε την περιοχή της Μουργκάνας.

Έκανε όλες τις δουλειές που κάνανε στα χωριά εκείνα τα χρόνια.

Στο σπίτι, στο χωράφι, στο κοπάδι, στο αγώγι, στις αγγαρείες και όπου αλλού υπήρχε ανάγκη, ήταν παρών. Με συγκίνηση θυμάται ακόμα τη δουλειά του ζευγίτη. Το σχολείο καθυστερημένα και με.... δόσεις.

«Τελείωσα το Δημοτικό στ? Αχούρια της Κεραμίτσας, χωρίς να πάω στην πρώτη τάξη» λέει συχνά, με νόημα, ο ίδιος.

Το 1956, πρώτος από την οικογένεια, παίρνει το δρόμο της ξενιτιάς. Με τη γνωστή βαλίτσα της εποχής, που χώρεσε όλα «τα υπάρχοντά του», με λίγα χρήματα που μόλις έφταναν για τα εισιτήρια, «να τον φτάνουν και για επιστροφή αν δεν βρει δουλειά» όπως είπε ο πατέρας του και ένα 500ρικο που του έδωσε η μάνα του κρυφά μαζί με την ευχή που προαναφέραμε, έφτασε στην Αθήνα.

Τη δεύτερη μέρα έπιασε δουλειά στη Ελευσίνα ως βοηθός σερβιτόρου και την τρίτη άνοιξε βιβλιάριο καταθέσεων με τα χρήματα της μάνας του.

Ακολούθησαν δυο χρόνια δύσκολα, ώσπου πήγε φαντάρος. Έφεδρος υπαξιωματικός στο Στρατό για δυο χρόνια και αφού απολύθηκε, έξι μήνες στο χωριό κάνοντας πάλι όλες τις δουλειές που έκανε από παιδί.

Το 1961 έρχεται πάλι στην Αθήνα και πιάνει δουλειά στα Ψυγεία-Παγοποιεία. Μετά από παραίνεση του αείμνηστου αδελφού του Παναγιώτη, μαθαίνει οδηγός και παίρνει επαγγελματικό δίπλωμα. Αποτελεί σταθμό στη ζωή του γιατί αλλάζει ο επαγγελματικός προσανατολισμός του. Στην αρχή οδηγός σε φορτηγό, μετά οδηγός στα Αστικά Λεωφορεία και ακολουθεί το ΤΑΞΙ. Το 1968 παίρνει το πρώτο του ΤΑΞΙ που γίνεται το μεγάλο του σχολείο!

Οι εμπειρίες του από αυτό, γεμίζουν πολλούς τόμους βιβλίων. Συνταξιοδοτήθηκε από το ΤΣΑ το 2007.

Παράλληλα με τη δουλειά του αναπτύσσει έντονη κοινωνική δράση. Δραστηριοποιείται στην Αδελφότητα Κεραμίτσας, συμμετέχοντας για πολλά χρόνια στο Δ.Σ. Συμμετέχει στην Ερανική Επιτροπή για την ανοικοδόμηση της εκκλησίας στο χωριό του. Έχει τιμητικές διακρίσεις από το «ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ» και από την Ενορία της γειτονιάς του για την βοήθεια που πρόσφερε και προσφέρει.

Όσο κι? αν προσπαθήσει κανείς να σκιαγραφήσει τον Κώστα Κόντη δεν θα τα κατάφερνε χωρίς να βάλει στο ίδιο κάδρο και την ΠΑΝΩΡΑΙΑ, τη γυναίκα του. Οι μεγάλοι σταθμοί της ζωής του είναι ο γάμος του και οι γέννες των παιδιών του, του Γρηγόρη και της Κατερίνας.

Γνώρισε την Πανωραία το 1976. Είναι η τρίτη κόρη του Σταύρου και της Βικτωρίας Ντέντε από την Αράχωβα (Ριζό) Φιλιατών. Ορφάνεψε μικρή αλλά άνθρωπος της εκκλησίας κι αυτή όπως ο Κώστας, αντιμετώπισε τις κακουχίες της ζωής με χαμόγελα και αισιοδοξία.

«Μπορεί να μην ήξερε να μαγειρεύει, αλλά ήξερε να ακούει» λέει με καμάρι ο Κώστας και συμπληρώνει. «Γι? αυτό έγινε πολύ καλή μαγείρισσα, πολύ καλή σύζυγος και πολύ καλή μάνα». Είναι πάντα δίπλα του, ευχάριστη, έτοιμη να προσφέρει με καλοσύνη ό,τι έχει και αρκούν μόνο λίγα λεπτά της ώρας για να την βάλεις στην καρδιά σου. Μαζί με τον Κώστα αποτελούν ένα χαρούμενο ζευγάρι, που όλα τα αντρόγυνα θα ήθελαν να μοιάσουν.

Αξέχαστος θα μείνει ο γάμος της Κατερίνας με τον Βησσαρίωνα Γερμανό, που έγινε το 2007 με την πολυτέλεια του TENNIS CLUB στην Πολιτεία και με περισσότερους από 700 καλεσμένους. Ευχόμαστε και στις χαρές του Γρηγόρη!

Βεβαίως η ζωή τους δεν έχει μόνο χαρές. Βουρκώνουν τα μάτια τους κάθε φορά που θυμούνται τα αγαπημένα τους πρόσωπα που έφυγαν για πάντα από κοντά τους. Πονούν πολύ από τον άδικο χαμό (σε τροχαίο) του Δημ. Δρόσου και από την άγρια δολοφονία του ανιψιού τους Γιάννη Κόντη στην Αφρική, που ήταν πάντα το γελαστό παιδί της Κεραμίτσας. Οι μορφές τους θα είναι πάντα χαραγμένες στη μνήμη τους!

Ο Κώστας και η Πανωραία Κόντη τα τελευταία 15 χρόνια ανέπτυξαν μια ξεχωριστή, πολύ δυνατή, σχέση με την Ομοσπονδία Μουργκάνας και αποτελεί ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο στη ζωή τους.

Είναι και οι δυο τους βασικά στελέχη του Χορευτικού Ομίλου της Ομοσπονδίας.

Παίζουν πρωταγωνιστικούς ρόλους στο Θεατρικό της.

Συμμετέχουν στον Όμιλο Παραδοσιακού Τραγουδιού.

Δεν έλειψαν ΠΟΤΕ από καμιά πολιτιστική εκδήλωση της Ομοσπονδίας.

Τα χαρούμενα γεγονότα της ζωής τους, αυτοί πρωτοξεκίνησαν να τα γιορτάσουν στην Ομοσπονδία, όπου το παράδειγμά τους το μιμήθηκαν πολλοί. Έχουν άποψη για όλα τα ζητήματα που απασχολούν την Ομοσπονδία  και καταθέτουν πάντα το δημιουργικό προβληματισμό τους.

Αποκορύφωμα όλων, είναι η πρόσφατη απόφασή τους να προσφέρουν στην Ομοσπονδία το ποσό των 41.000 ευρώ, που είναι το μεγαλύτερο ποσό που της δόθηκε μέχρι σήμερα.

Η Ομοσπονδία, με την πράξη τους αυτή, διώχνει τα βαρίδια του χρέους που κουβαλούσε πολλά χρόνια και μπορεί τώρα να προγραμματίζει με αισιοδοξία τη μελλοντική της δράση.

Ο Κώστας και η Πανωραία Κόντη ανήκουν πια στην κατηγορία των Μεγάλων Ευεργετών!

Το Δ.Σ της Ομοσπονδίας Μουργκάνας τους εκφράζει την ευγνωμοσύνη του και προγραμματίζει γι? αυτούς, εκείνες τις τιμές που ταιριάζουν στην πράξη τους.

Εύχεται να έχουν πάντα υγεία και ευτυχία και να μιμηθούν το παράδειγμά τους κι άλλοι πατριώτες.-


Το Δ.Σ της Ομοσπονδίας Μουργκάνας